trudneg

  Afera z aresztowaniem ojczulka od salcesonu i torturowaniem go podczas pobytu w areszcie jest poważnym dowodem na skretynienie PiS i jego otoczenia. Opis konwojowania ojczulka w wykonaniu pana Sakiewicza powinien bezwzględnie przejść do historii polskiego dziennikarstwa politycznego.

  Foto: cytat z X

Widziałem w moim życiu setki konwojów, które woziły więźniów z aresztów czy zakładów karnych, ale nigdy nie widziałem konwoju, który nie miałby broni i ostrej amunicji. Nie wiem, co widział w swoim życiu pan Sakiewicz, ale wydaje mi się na granicy pewności, że widział bardzo mało. Ciekaw jestem, czy pan Sakiewicz kiedykolwiek jadł salceson? Hi, hi, hi…

  Ja bardzo lubię salceson i zrobiło mi się przykro, że ktoś tak sprofanował mój przysmak. Jak można było salcesonem odprawiać gusła i zabobony? I taki guślarz liczy teraz na szacunek u ludzi, którzy zarabiają na życie konwojowaniem prawdziwych przestępców. Oni przecież musieli padać ze śmiechu na samą myśl o salcesonie w rękach ojca Michała. I ta myśl musiała ich prześladować godzinami. Oni na pewno już nie zjedzą salcesonu. Hi, hi, hi…

  Rzecz ująwszy poważniej, muszę zauważyć, że wszyscy są równi wobec prawa. Ksiądz nie może mieć przywilejów za kratami, bo jest tylko człowiekiem i właśnie on powinien tę sytuację rozumieć najlepiej. Jeśli skarży się do odwiedzających go bliskich i opowiada o swoich „wielkich krzywdach”, to znaczy tylko, że wymaga resocjalizacji. Hi, hi, hi…

  Piotr Tomski

  Wróciłem właśnie z Polski na Islandię po dwóch tygodniach wakacji. I samo słowo „wróciłem” stało się dla mnie zaskakująco ważne, bo nigdy wcześniej nie traktowałem Islandii aż tak poważnie w relacji z Polską.

  Co więc się stało, że Moja Polska już nie jest Polską? Minęło tylko dziewięć lat od chwili, w której przeprowadziłem się na Islandię z Polski. W Polsce byłem w tym czasie kilka razy, chociaż od ostatniego pobytu minęło trzy lata, i nigdy wcześniej nie miałem takiego poczucia obcości. Może to jest kwestią czasu przeżytego na Islandii. Może to jest kwestią zmian mojej osobowości i upływu mojego życia w ogóle. Może po prostu jestem dojrzalszy. Nie wiem, ale myślę nad tym już dwa dni i zupełnie inne odpowiedzi mi się nasuwają.

  Moje idealistyczne podejście do Polski ma chyba największy wpływ na powyższy stan rzeczy. Od szkoły podstawowej uczono mnie, że mam wyjątkową ojczyznę, w której od wieków szanuje się wszystkich. Tak, a na przestrzeni wieków prześladowań i pogromów w Europie, w mojej ojczyźnie spalono jedynie trzy czarownice i wszyscy pomagali Żydom. Zacząłem wierzyć ślepo w nauki o Polsce i od Polski oderwałem się całkowicie. Hi, hi, hi…

  Moje politologiczne zamiłowania również wypaczyły moje podejście do ojczyzny. Wierzyłem ciągle w wybór mniejszego zła w polskiej polityce i chyba pierwszy raz w praktyce poczułem, że to jest błędne myślenie, że ojczyzną należy wstrząsnąć i obudzić Polaków. Bez tego przebudzenia …

c.d.n.

  Piotr Tomski

Różnica niecałego procenta ze wszystkich oddanych głosów jest symboliczna, ale jednak jest. Różnica jednego europosła dla komitetu KO jest już bardziej realna i dobrze się stało, że jest. Hi, hi, hi… Nie ma przynajmniej gadania o remisie albo dwóch wygranych.

Foto: cytat z X 

Głosowałem na zwycięzców, chociaż kandydat, na którego oddałem głos, nie został europosłem. Niestety. Kierowałem się zdrowym rozsądkiem, a to nie jest mocna strona wyborczych preferencji. W tych wyborach znowu zadziałały uczucia – strach i nienawiść. I może tak powinno być, tyle że w Unii Europejskiej na moje oko liczy się właśnie zdrowy rozsądek, stabilna psychika uczestników dyskursu i ich umiejętności, wiedza etc..

  Jeśli chodzi o zwycięzców, to reprezentacja nie jest zła, natomiast ekipa z drugiego miejsca jest dość osobliwa. I to jest drugi symbol tych wyborów. Słusznie zauważył premier Tusk przed wyborami, że listy wyborcze PiS są praktycznie listami gończymi, bo tak wielu jest tam ludzi skonfliktowanych z prawem. I niestety ci ludzie zostali wybrani do europejskiego parlamentu. Wstyd i kompromitacja.

  Jest i trzeci symbol tych wyborów. Trzecia droga. Hi, hi, hi… Spadek do sześciu procent głosów dla tej grupy jest jej symbolicznym upadkiem. I dobrze. I bardzo dobrze. Jasna deklaracja wyborców w kwestii dróg politycznych na polskiej scenie. Nie ma kompromisów ze złem.

  I jest czwarty symbol. Ten najgorszy. Grzegorz Braun będzie polskim europosłem. Mam tylko nadzieję, że na wyciągnięcie gaśnicy w europarlamencie nikt mu nie pozwoli. A jeśli już ją wyciągnie, to wsadzą mu ją w odpowiednie miejsce. Hi, hi, hi…

  Piotr Tomski

  Pan wybitnie utalentowany, Bjarni Benediktsson, został niedawno premierem Islandii, a zdanie kilkudziesięciu tysięcy mieszkańców Islandii zostało zignorowane. Synek prezesa Islandii jest najlepszy w zabezpieczaniu kraju i potrzeb tatusia oraz jego biznesowych  kolegów.

Foto: cytat z X

  Klanowy charakter Islandii może dziwić w trzeciej dekadzie XXI wieku, ale jest bezspornym faktem dla każdego, kto mieszkał tu chociaż przez kilka miesięcy. Islandczycy są zresztą dumni ze swojego parlamentu, który był do dwudziestego wieku raczej wiecem plemiennych klanów niż parlamentem.

  Obecny sposób prowadzenia polityki gospodarczej państwa też jest bardzo interesujący. Dwa lata temu synek wicepremier sprzedał udziały w banku tatusiowi i stwierdził, że nie miał pojęcia o tej transakcji. I nic się nie stało. Synek dzisiaj jest znowu premierem, bo jego wspólniczka w niedoli rządzenia chciała zostać prezydentem i rzuciła robotę. Pycha jednak gubi, a Bjarni miał zapewne plan B, w którym prezydentem została  pani lepiej zorientowana w potrzebach miejscowych klanów i zagranicznych opiekunów. Hi, hi, hi..

  Rząd ma najgorsze notowania od wielu lat. W kraju szaleje bank centralny ze stopą referencyjną o 50% wyższą od inflacji, co buduje system finansowy i rujnuje obywateli. Wynagrodzenia nie wzrastają albo wzrastają na poziomie połowy inflacji. Finanse publiczne w pierwszym kwartale nie mają już żadnego deficytu, co stawia Islandię jako wzór dla reszty świata. PKB Islandii spadł o 4%, czego od roku oczekiwał prezes banku centralnego. I co dalej?

  Za rok wybory, więc spodziewam się ogromnych wydatków na cele społeczne, żeby zadowolone społeczeństwo przez rok zmieniło swój stosunek do Bjarniego i jego Partii Niepodległości. Hi, hi, hi… I jeszcze spodziewam się kolejnej przeceny nieruchomości, żebyśmy cieszyli się stanem naszego posiadania. Hi, hi, hi…

  Piotr Tomski

Po bardzo ciekawej kampanii wyborczej Islandczycy dokonali wczoraj wyboru nowej pani prezydent, którą będzie od sierpnia Halla Tómasdóttir.

Foto: cytat z ruv.is

  Dla mnie najważniejsze było jedno: porażka wyborcza Katrin Jakobsdóttir. Spodziewałem się jednak, że to, co jest dla mnie najważniejsze, jest tylko moim marzeniem, bo ta kobieta wystartowała w wyborach prezydenckich jako pewniaczka i reprezentantka islandzkich elit rządzących, rezygnując z fotela premiera tuż przed wyborami. Jej współpraca z synem prezesa Islandii (Bjarni Benediktsson) i udział w ostatnich kilku latach zarządzania patologicznym państwem islandzkim jasno wskazywały, że była pani premier jest „nasza”.

  W tej mojej nienawiści do Katrin nie zwróciłem uwagi na inną kandydatkę, która w końcu te wybory wygrała, czyli nie zauważyłem Halli. No właśnie. Gdybym zauważył i poznał ją bliżej, to modliłbym się żarliwie do boga ateistów, żeby wygrała Katrin; inaczej: Islandia wpadła z deszczu pod rynnę. Hi, hi, hi…

Foto: cytat z ruv.is

  Kariera zawodowa po ukończeniu studiów w Alabamie w USA wyraźnie określa nową panią prezydent. Nie chcę wdawać się w szczegóły, które łatwo można znaleźć w sieci, ale pani jest mocno związana z obcym biznesem. Pracowała dla Virgin Group. Ostatnio podobno jej praca podzielona była na dwa miejsca: Reykjavik i Nowy Jork. Nie mam, oczywiście, żadnych udokumentowanych zarzutów do tej pani, ale przecież w 2008 roku, kiedy padał system finansowy Islandii, nikt nie miał na początku żadnych udokumentowanych zarzutów. Swoją drogą jestem bardzo ciekaw, gdzie była i co robiła Halla w 2008 roku?

  Na szczęście prezydent na Islandii jest jeszcze bardziej dekoracyjny niż w Polsce. Kolejny raz przekonałem się po prostu, że w Islandii zmienia się wszystko, żeby nie zmieniło się nic.

  Piotr Tomski

Ostatnio zastanawiam się nad problemem tak zwanej większości w Polsce. Jaka jest większość Polaków? Jak identyfikować poglądy polityczne większości Polaków? Jak wybrać właściwych reprezentantów tej większości? I za nic nie mogę tego problemu rozwiązać. Hi, hi, hi…

  Najbardziej zastanawia mnie w przypadku Polaków ich przywiązanie do partii i polityków, a pomijanie politycznych działań, poglądów czy nawet wygłaszanych deklaracji. Płynność sceny politycznej w Polsce jest tak duża, że dwie główne partie wymieniają się co kilka lat deklaracjami na temat uchodźców, obrony granic, praworządności etc., natomiast ich wyborcy uparcie przy nich stoją z niewielka grupą zmienną. Fenomen! Czy ludzie zmieniają swoje przekonania z tymi zmianami w partiach?

  Jeśli dodamy do tego poziom zacietrzewienia politycznego Polaków i ich wybitnej pewności siebie we własnych wyborach, to problem większości staje coraz bardziej niejasny. Dochodzi w końcu do tego, że wyznawcy PiS czy wyznawcy PO nie mówią słowa o swoich poglądach, ale krzyczą, że nie pozwolą na rządy przeciwnika. Dlaczego? Bo musi jako zbawca ojczyzny rządzić ich idol.

  Powoli dociera do mnie, że wzorcowy Polak nie ma poglądów politycznych i jest w tym bardzo konsekwentny. Wzorcowy Polak nie odróżnia też religii od polityki, kościoła od urzędu i księdza od polityka. Polakowi zresztą jest to wszystko w dużym stopniu obojętne. Chodzi o to, żeby na tym wszystkim możliwie najmniej stracić, a jeśli się da, to coś dostać i pokazać innym, że Polaka wreszcie docenili. Tusk docenił Polaków ciepłą wodą w kranach przez siedem lat, a Kaczyński docenił Polaków programem 500+ i dodatkowymi emeryturami. Docenieni Polacy nie zdradzą swoich przywódców.

  Piotr Tomski

Kiedy zapytano Kaczyńskiego o ujawnionego dzień wcześniej sygnalistę w sprawie nieprawidłowości w Funduszu Sprawiedliwości, to padły magiczne słowa: to był agent. Hi, hi, hi… Czyj? Od kiedy? Do kiedy? Kto płacił? Kto zarabiał? Hi, hi, hi…

Foto: cytat z X

  Kaczyński ma bardzo interesujące podejście do ludzi. Kiedy wychodzą informacje z jądra grupy przestępczej Ziobry, to musi działać agent. Czy to ma jakikolwiek wpływ na sprawę? No właśnie. Nadużycia były ewidentne, dowody są imponujące, a Kaczyński załatwia odpowiedź jednym słowem: agent. I wszyscy mają o tej sprawie zapomnieć, bo przecież to był agent. Kaczyński mógł być agentem Rosjan. Macierewicz mógł być agentem Rosjan. Szmydt mógł być agentem Rosjan. Ale najważniejszy jest agent w Funduszu Sprawiedliwości, który do tego wszystkiego był agentem Tuska albo Giertycha. Hi, hi, hi…

  Pięćdziesiąt godzin nagrań świadczyłoby raczej o tym, że facet był agentem „Polskich Nagrań” i szukał talentów w Ministerstwie Sprawiedliwości. Prokuratura otrzymała wszystko na talerzu i teraz czekamy na ogłoszenie wyników tego konkursu talentów. Podobno w materiale dowodowym są też SMS-y, maile i inne ciekawostki. Grupa przestępcza Ziobry zaprezentowana w całej krasie.

  Ile warte są wobec powyższego redakcje tych mediów, które dostawały kasę z Funduszu Sprawiedliwości? Sakiewicz podobno wchodził do Ziobry i dostawał następnego dnia milion złotych? Ilu było takich Sakiewiczów? Panie Kaczyński, pierwsze kolanka RP drogo kosztowały. Hi, hi, hi…

  Piotr Tomski

Powołana dzisiaj komisja do zbadania rosyjskich wpływów w Polsce zapowiada się bardzo ciekawie. Jej szef może zamieszać. Jej szef na pewno należy do najlepiej poinformowanych ludzi w Polsce w dziedzinie rosyjskich wpływów.

  PiS bardzo postarał się ten temat ośmieszyć i tak wszystko wokół splątać, żeby dochodzenie prawdy o różnych ludziach straciło jakikolwiek sens. O jaką prawdę zresztą możemy zabiegać w przypadku polityków, którzy codziennie, od rana do wieczora kłamią. Kaczyński kłamie w kwestii spotkań z Wasinem i podaje różne powody tych widzeń szpiegowskich. Podobno informował o nich ówczesne polskie władze, ale dziwnym przypadkiem nie ma na to żadnych dokumentów. Ostatnio Kaczyński rozbawił mnie stwierdzeniem, że z Wasinem przygotowywał wizytę Wałęsy w Moskwie. Hi, hi, hi…

  Asem w rękawie premiera Tuska będzie Tosiek Macierewicz. Wystarczy dokładnie sprawdzić informacje z książek Piątka i akt oskarżenia jest gotowy, a Macierewicz resztę życie musi spędzić w więzieniu, chyba że Rosjanie wymienią go na jakichś szpiegów natowskich. Hi, hi, hi…

  Tusk nie może zapomnieć sprawy nagrań od Sowy, zwłaszcza że pisowcy chcą podobno wrócić do archiwów i wrzucić nowe stare taśmy, których jeszcze nie opublikowano. W takiej sytuacji udział Rosjan w tej aferze z 2014 roku musi zostać wyjaśniony do spodu. Nie można zostawić nawet cienia wątpliwości co do udziału Rosjan w przejęciu władzy przez PiS.

  Ta sui generis dogrywka z Rosjanami jest konieczna i musi być dobrze przygotowana w zaciszu gabinetów fachowców. Rosjanie są teraz osłabieni na wszystkich frontach i należy z tego korzystać.  

  Piotr Tomski

Od XVIII wieku w Polsce mamy ten sam problem: grupa twardogłowych walczy z resztą społeczeństwa o swoje krzyże. Tak. Z tego powodu upadła pierwsza wersja Polski i pewnie z tego powodu będziemy mieli obecnie wielki problem z utrzymaniem niepodległości czy raczej niezależności naszego państwa.

  Decyzja prezydenta Trzaskowskiego zadziałała, jak działa walenie kijem w klatkę z małpami. Nie wiem, czy już nadszedł odpowiedni moment na normalną Polskę, czy może większość Polaków boi się pożegnania z krzyżem. Nie wiem, czy jesteśmy w Europie Zachodniej, czy może duchowo i mentalnie siedzimy w jaskiniach Wschodu. Bo właśnie z takich perspektyw należy oceniać wartość decyzji Trzaskowskiego.

  Cieszę się z tego sporu dzisiaj, dlatego że pamiętam ostatnie marsze w obronie Jana Pawła II, kiedy TVN ujawnił prawdę o tym osobniku. Frekwencyjna klapa tych marszów pozwala dzisiaj mieć nadzieję, że Polacy już się nie boją i idą do Europy Zachodniej. Wybory do europarlamentu są chyba najlepszą okazją do definitywnego rozstrzygnięcia polskiego światopoglądu i prawdziwej, polskiej tradycji. Wmawianie Polakom, że nie istnieją bez Kościoła Katolickiego, jest po prostu zbrodnią.

  Nie neguję historii i roli religii w tworzeniu ludzkich społeczności. Ale mamy taki poziom wiedzy i umiejętności, że ten religijny okres wylęgania powinniśmy ostatecznie zamknąć i żyć pełnią dojrzałego życia. Za jakiś czas po nas i po całej Ziemi nie będzie śladu. Hi, hi, hi…

  Piotr Tomski

Rozumiem, że można strzelać na wojnie, ale strzelanie do polityka w ramach różnicy poglądów na rządzenie państwem nie bardzo mieści się w moim rozumie. Może jestem jednak mało inteligentny, a sytuacja wymaga poważnych działań. Hi, hi, hi…

Foto: cytat z X

Kiedy jedni płaczą, inni śmieją się do łez. Efekt jest podobny – łzy – zatem wszyscy powinni mieć prawo do własnych reakcji na każde wydarzenie. Czy mam prawo nie współczuć premierowi Fico? Czy mam prawo nie mieć do tych wydarzeń żadnego stosunku emocjonalnego? Czy mam prawo śmiać się z funkcjonowania ochrony tego polityka? Nie wiem. Kto zresztą dałby mi albo zabrał takie prawo? Nie wiem. Rozważając opowieści o życiu i niedoszłej śmierci premiera Fico, zacząłem po prostu śmiać się z ironii losu. Wiemy chyba wszyscy o zamordowaniu pewnego dziennikarza i jego kobiety. Jeśli wtedy płakaliśmy, to dzisiaj powinniśmy się śmiać. Hi, hi, hi…

  Postać zamachowca też powinna budzić nasz śmiech. Pomijam kontekst ochrony, która nie zatrzymała siedemdziesięciojednoletniego dziadka. Myślę głównie o tym człowieku doświadczonym życiem w warunkach skrajnych, z czego czerpie się prawdziwą mądrość życiową, a nie radykalizuje się przed ostatnią podróżą w zaświaty. Nie potrafię tego zrozumieć, zwłaszcza że staruszek był poetą czy pisarzem. Radykalizm nie pasuje mi do ludzi dojrzałych, chociaż współcześni starcy na pewno myślą inaczej. Hi, hi, hi… Determinacja tego człowieka jest czymś niesamowitym.

  Interesujący w tym wszystkim jest też wątek rosyjski. Skoro Fico był lewakiem nawróconym na prawactwo i zaczął się odwracać od Rosji w kierunku Europy, to wszystko jest możliwe: dziadek z pistoletem, bezwładna ochrona i totalny chaos na miejscu zdarzenia. Przyszłość pewnie dużo wyjaśni, ale na razie ja obstawiam wersję śmiesznego przypadku zemsty ślepego losu. Hi, hi, hi…

  Piotr Tomski