Kiedy policjant gwałci policjantkę, to coś zaczyna się bardzo psuć w systemie państwowym. Policjant do tego był dowódcą pokrzywdzonej, a sytuacja, w jakiej doszło do inkryminowanych zdarzeń, po prostu zepsucie państwa wzmacnia niebotycznie.
Foto: Grok dla trudneg
Nie uważam jednak, że odpowiedzialny za ten stan rzeczy jest obecny rząd. Wykorzystywanie policji do politycznych działań było specjalnością poprzedników, a stosunek obecnego prezydenta do przestrzegania prawa i popełniania jawnych przestępstw jest powszechnie znany w policji. Skoro można być bezkarnym i nagradzanym kibolem, oszustem, złodziejem i sutenerem, to dlaczego nie można zgwałcić bezkarnie podwładnej, która przede wszystkim nie powinna donosić. Prawdziwa Polka nie donosi. Hi, hi, hi…
Atak na ministra Kierwińskiego jest formą samoobrony w wykonaniu polityków PiS. To ich system wartości doprowadził do tej sprawy. Unoszące głowę prawactwo kreuje takie postawy mężczyzn dowódców, którzy wydają rozkazy, a kobiety mają grzecznie robić wszystko – łącznie z pokornym rozkładaniem nóg. Niestety, model równościowego, obywatelskiego społeczeństwa odszedł do historii i dla pisowców jest tylko śmieszny, dlatego wraca wszędzie patriarchat z najgorszymi jego patologiami. Spodziewam się więcej takich spraw i może deklaracji ojca dyrektora brata Rydzyka, że przecież nic się nie stało, ludzie się poprzytulali i to była partnerska miłość, a dowódca jest jak ojciec i trzeba go słuchać.
W każdym razie policja jako służba państwowa wymaga dużej uwagi i gigantycznych reform. Fałszywie pojęte lojalność i solidarność zawodowa doprowadzą tę formację do dna. I nie będzie żadnych szans na naprawę. Pozostanie tylko granatnik w każdej komendzie.
Wysyp internetowych wpisów, w których premier Tusk jest porywany przez Amerykanów, kolejny raz udowodnił, że ich autorzy są prawdziwymi zdrajcami, a ich miejsce jest w więzieniach. Oczekiwanie od Trump’a porwania Tuska jest nawoływaniem obcych mocarstw do zamachu stanu w Polsce.
Foto: Grok dla trudneg
Wiem, że polskie państwo praktycznie funkcjonuje z rozpędu i wyłącznie dzięki unijnym procedurom administracyjnym. Zapaść legislacyjna dała rządowi idealne alibi do nicnierobienia. Zapaść wymiaru sprawiedliwości z kolei jest argumentem dla wszystkich w totalnej bezkarności. I te stany przejściowe prowadzą do nieuchronnego upadku. Nikt nie widzi prawnego rozwiązania dla Polski na najbliższe dwa lata, a zatem musi nastąpić rozwiązanie siłowe.
Polacy powinni zakładać, że Trump i Putin już uzgodnili przyszłość Polski. Natychmiast powinni zostać wyeliminowani z przestrzeni publicznej wyżej wymienieni zdrajcy, którzy piszą o obcej interwencji w Polsce. Natychmiast powinny powstać plany awaryjne na wypadek rozpadu NATO i amerykańskiej agresji na którykolwiek kraj Unii Europejskiej. Żarty się skończyły i Polacy powinni się przygotować na wojnę o Grenlandię. Obawiam się dzisiaj, że to będzie początek trzeciej wojny światowej.
Myślałem, że żyję w spokojnym miejscu na Islandii. Nie myślałem nigdy, że Islandia będzie krajem przyfrontowym, a może nawet front będzie się toczył na wyspie. Strategiczne położenie Islandii może tym razem doprowadzić do jej całkowitej zagłady. Wiemy już, że trzecia wojna światowa będzie wojną o surowce.
Zaznaczę na wstępie, że poznałem wiele Wenezuelek i Wenezuelczyków, którzy uciekli z kraju przed działaniami reżimu Maduro. I całym sercem jestem za zniszczeniem tego reżimu. Niestety, jednak niszczenie reżimu nie może odbywać się w sposób bezprawny, bo popadamy w totalny chaos.
Film: Grok dla trudneg
Prezydent USA uzurpuje sobie prawo do decydowania o życiu i śmierci każdej osoby na świecie, do której może wysłać swoich żołnierzy i wydać im rozkaz zabicia tej osoby. Zabrzmiało fantastycznie i nieprawdopodobnie. Otóż na powyższe działania pozwala mu prawo USA. Wystarczy, że jakiś człowiek na Ziemi zostanie uznany za terrorystę i Trump na prawo wydać rozkaz zabicia go w dowolnej, odpowiedniej chwili. Żeby tylko Trump. Każdy, upoważniony przez Trumpa wariat może to zrobić zgodnie z prawem amerykańskim na całym świecie.
Z powyższego akapitu wynika, że kluczowe dla możliwości zabijania ludzi jest uznanie ich za terrorystów. Trump za terrorystów nakazał uznawać handlarzy narkotyków. Niesamowite. W kraju, w którym dwa procent ludzi siedzi w więzieniach – głownie za handel narkotykami – ten imbecyl pozwala do nich strzelać, jak do kaczek. Narkotyki. Strzał. Trup. I wszystko zgodnie z amerykańskim prawem.
A na koniec najciekawsze. Zgodnie z poglądami Trumpa, każdy człowiek o lewicowych przekonaniach, o których publicznie mówi, jest terrorystą. No właśnie. Rosja z Putinem to jest Pikuś przy Trumpie.
Rok 2025 kończymy na progu piekła. Wiedzę o tym posiadłem po ostatnich, fascynujących wydarzeniach politycznych. I żeby było jasne: idziemy wszyscy razem. Hi, hi, hi… Diabeł już czeka.
Screenshot
Foto: Grok dla trudneg
Nie byliśmy w stanie w Polsce zapobiec wybraniu zwykłego łobuza na prezydenta RP i nie byliśmy w stanie przerwać całego cyklu nieporozumień związanych ze zbadaniem procesu wyborczego. Czuję się odpowiedzialny za ten problem, bo głosowałem w 2023 roku na nieudaczników, którym zabrakło „jaj” do walki o normalną Polskę. I dalej im brakuje tych „jaj” do uciszenia zdrajcy rezydującego w Pałacu Prezydencki, do pełnego rozliczenia przestępców z PiS i do naprawy wymiaru sprawiedliwości w Polsce.
Na szczęście Polacy mają tę rzadką umiejętność życia poza państwem i teraz naprawdę to się przyda, bo polskiego państwa już w nadchodzącym roku może nie będzie. Zostanie oderwana od Europy wydmuszka, zarządzana przez USA w sojuszu z Rosją. Politycy popierani dzisiaj przez większość głosujących Polaków mogą do tego szybko doprowadzić. Polacy, jesteśmy na progu piekła.
A świat? Świat zastanawia się dzisiaj, jak mogli Ukraińcy zaatakować posiadłości Putina. Zepsuli rokowania pokojowe. Hi, hi, hi… Moim zdaniem, Ukraińcy od początku wojny powinni atakować wszystko, co w Rosji jest związane z Putinem. Jeśli ktoś nie widzi żenady w tych ubolewaniach nad pałacem Putina, to jest idiotą.
W świecie, w którym piłka nożna miała być ostatnim bastionem apolityczności, FIFA postanowiła zaskoczyć wszystkich. Podczas losowania grup Mistrzostw Świata 2026 w Waszyngtonie, prezydent Stanów Zjednoczonych Donald Trump odebrał z rąk Gianniego Infantino pierwszą w historii Pokojową Nagrodę FIFA – statuetkę, medal i dyplom za „wyjątkowe działania na rzecz pokoju na świecie”.
Foto: AI z trudneg.com
Ceremonia, która miała być świętem futbolu, zamieniła się w polityczny spektakl. Infantino, szef FIFA, nie krył sympatii do amerykańskiego przywódcy, podkreślając, że nagroda jest wyrazem uznania dla lidera, który „troszczy się o ludzi” i „łączy świat”. Trump, nie kryjąc zadowolenia, nazwał wyróżnienie „jednym z największych zaszczytów w życiu” i podkreślił, że „uratowaliśmy miliony istnień ludzkich”.
Jednym z najczęściej podnoszonych zarzutów wobec FIFA była całkowita nieprzejrzystość procesu przyznania nagrody. Nie ogłoszono żadnych nominacji, nie powołano jury, nie przedstawiono kryteriów wyboru. Nagroda została wręczona arbitralnie, co wywołało podejrzenia o upolitycznienie i instrumentalne traktowanie futbolu przez federację. Organizacje takie jak Human Rights Watch zwracały uwagę, że taki sposób działania podważa wiarygodność FIFA jako instytucji mającej promować wartości sportowe i pokojowe.
Wielu komentatorów wskazywało na bliskie relacje między prezydentem Trumpem a prezydentem FIFA, Giannim Infantino. Wybór miejsca ceremonii – Kennedy Center w Waszyngtonie – oraz fakt, że obiekt został udostępniony FIFA bez opłat, wzbudziły podejrzenia o „kolesiostwo” i nieformalne układy. Dodatkowo, powołanie Ivanki Trump do zarządu projektu edukacyjnego FIFA tylko podsyciło spekulacje o wzajemnych przysługach i politycznym marketingu.
Decyzja FIFA spotkała się z szeroką krytyką zarówno ze strony opinii publicznej, jak i środowiska piłkarskiego. Wielu uznało, że nagroda dla Trumpa to próba wykorzystania futbolu do celów politycznych, a nie rzeczywiste wyróżnienie za działania na rzecz pokoju. Pojawiły się głosy, że FIFA, zamiast łączyć świat, dzieli go jeszcze bardziej, angażując się w polityczne rozgrywki.
Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że cała ceremonia miała charakter medialnego spektaklu, w którym sport stał się tłem dla politycznych deklaracji. Trump wykorzystał okazję do podkreślenia własnych sukcesów dyplomatycznych, a FIFA – do budowania wizerunku organizacji „łączącej świat”. Dla wielu obserwatorów był to jednak przykład, jak daleko futbol odszedł od swoich pierwotnych wartości.
Jestem bardzo zadowolony z ostatnich dni w polskiej polityce i po dwóch latach od ostatnich wyborów parlamentarnych, po ostatecznym pożegnaniu się z udziałem w głosowaniach, mam cień nadziei, że źli ludzie zostaną rozliczeni.
Foto: Grok dla trudneg.com
Po wielu latach mojej obecności na salach sądowych posiadłem pewną wiedzę na temat osądzania ludzi w Polsce i nikt mnie nie przekona, że tam odnajduje się sprawiedliwość. Nie chodzi mi zatem o karanie tych ludzi więzieniem, bo z jeszcze jednego powodu – ułaskawienia – to nie będzie efektywne. Chodzi mi o stawianie tym ludziom zarzutów i oskarżanie ich o całe zło, do jakiego się posunęli. I to w ich przypadkach będzie sprawiedliwość. Kiedy dojdzie do sytuacji, w której nawet ich zwolennicy zrozumieją, że wspierali złodziei i oszustów. Żadne patelnie tego nie zakryją.
W ostatnich dniach zrozumiałem, że największym, najwspanialszym i najprawdziwszym symbolem upodlenia polskiej, prawicowej polityki jest patelnia. Tak, patelnia! Pan poseł Berkowicz chciał pozyskać patelnię w sposób niezgodny z prawem i zapłacił za to. Pan były minister i obecny poseł Ziobro nadzorował bezprawne rozdawanie patelni na prawo i lewo, co spowodowało zarzuty karne. I jak tu nie kochać patelni, skoro tak złych ludzi doprowadzają na łono sprawiedliwości.
Nie wiem, czy poseł Obajtek też przekupywał wyborców patelniami, ale zarzuty za bezprawne inwigilowanie polityków cieszą i pokazują, do czego byli zdolni ludzie PiS i za czyje pieniądze chcieli rządzić Polską na wieki wieków. No i amen. Krzyżyki na patelniach im na drogę. Hi, hi, hi…
Podobno dochodzi do zbliżenia Konfederacji i PiS. Spotkania w Pałacu Prezydenckim mają świadczyć o porozumieniu i wspólnym starcie tych partii do Senatu. Po wyborach ma powstać ich rządząca koalicja z premierem Czarnkiem na czele.
Foto: AI z trudneg.com
Nie wiem wprawdzie, czy w tej koalicji jest jeszcze miejsce dla Korony Brauna, ale mam nadzieję, że kolega Braun nie zostanie pominięty. Hi, hi, hi… Konfederacja bez Brauna jest kawą bez kofeiny.
Po bezpośrednim dodaniu głosów na PiS i Konfederację z Konfederacją Korony według różnych sondaży wychodzi wynik około 50% poparcia. Tego typu koalicja mogłaby wreszcie powalczyć o większość konstytucyjną, gdyby jakimś cudem konserwatywna część PSL i Polski 2050 dała się przekupić. Tak. Moim skromnym zdaniem wszystko powyżej napisane może się spełnić, ale jeden warunek jest niezbędny – rezygnacja ze stanowiska prezesa PiS przez Kaczyńskiego.
Kaczyński dobrowolnie się nie podda nikomu. Rozumiem go i na jego miejscu też walczyłbym do końca. On nie ma innego życia od życia razem z partią. On nie ma rodziny i nie ma dzieci. Kaczyńskiego może wyłączyć z polityki dopiero niesprawność fizyczna i intelektualna. Jedynym sposobem jest zatem … Hi, hi, hi… Znajdzie się odważny Brutus?
Poważniej rzecz ująwszy, rozjednoczona prawica nigdy się nie porozumie przy Kaczyńskim, a bez Kaczyńskiego przestanie istnieć PiS i nie będzie mowy o wielkiej, prawicowej koalicji. Możemy na razie spać spokojnie, bo wszelkiej maści faszyści i populiści mają tak różne interesy, że połączenie ich jest nierealne.
Długo zastanawiałem się nad problememami rządzenia Polską i doszedłem do wniosku, że poproszę o analizę mądrzejszego, czyli Gemini od Google. Oto tekst AI:
Anatomia Napięć: Analiza Relacji i Rozmów Donalda Tuska z Szymonem Hołownią
Wybory parlamentarne z 15 października 2023 roku doprowadziły do fundamentalnej zmiany na polskiej scenie politycznej. Po ośmiu latach rządów Prawo i Sprawiedliwość utraciło większość parlamentarną, otwierając drogę do władzy zjednoczonej opozycji.1 Koalicja Obywatelska (KO), Trzecia Droga (sojusz Polski 2050 i PSL) oraz Lewica wspólnie zdobyły mandaty pozwalające na sformowanie rządu. Była to jednak koalicja bezprecedensowa, łącząca ugrupowania o zróżnicowanych, a niekiedy sprzecznych programach ideologicznych. Ich podstawowym spoiwem był wspólny cel: odsunięcie PiS od władzy i przywrócenie w Polsce zasad praworządności. W tych okolicznościach sojusz Donalda Tuska i Szymona Hołowni nie był wynikiem naturalnej zbieżności politycznej, lecz polityczną koniecznością, zrodzoną z arytmetyki sejmowej.
B. Protagoniści
Relacje wewnątrz nowej władzy w dużej mierze zdefiniowała dynamika między dwoma kluczowymi liderami:
Donald Tusk: Doświadczony mąż stanu, były premier i Przewodniczący Rady Europejskiej, powracający do krajowej polityki z ogromnym kapitałem doświadczenia i jasno określonym celem – odbudową instytucji demokratycznych w Polsce oraz jej pozycji na arenie międzynarodowej.2 Jego styl polityczny charakteryzuje się pragmatyzmem, strategiczną grą i dążeniem do utrzymania dominującej pozycji w ramach koalicji.
Szymon Hołownia: Postrzegany jako „nowa siła” w polskiej polityce, były dziennikarz i osobowość telewizyjna, który z sukcesem zbudował od podstaw ruch obywatelski, a następnie partię Polska 2050.4 Jego tożsamość polityczna opiera się na próbie przełamania tradycyjnego duopolu PO-PiS, który przez lata dominował na scenie politycznej.5 Jest liderem ambitnym, sprawnie poruszającym się w świecie mediów i nieustannie dążącym do zaznaczenia autonomii oraz wpływu swojego ugrupowania w rządzie.
C. Teza Raportu
Niniejszy raport argumentuje, że „rozmowy” między Donaldem Tuskiem a Szymonem Hołownią stanowią ciągły, obarczony wysoką stawką proces negocjacyjny, który definiuje wewnętrzną dynamikę polskiego rządu. Relacja ta jest mikrokosmosem szerszych wyzwań stojących przed koalicją: koniecznością balansowania między programową współpracą a partyjną rywalizacją, przezwyciężaniem podziałów ideologicznych oraz godzeniem osobistych ambicji liderów. Stabilność rządu zależy od ich zdolności do zarządzania tą kruchą równowagą.
Od samego początku dynamika koalicji była naznaczona wewnętrznym napięciem. Podczas gdy Donald Tusk dążył do strategicznej konsolidacji obozu antypisowskiego pod sztandarem wzmocnionej Koalicji Obywatelskiej, co potwierdzają jego plany formalnego połączenia z Nowoczesną i Inicjatywą Polską 6, stanowiło to egzystencjalne zagrożenie dla projektu politycznego Szymona Hołowni. Polska 2050 została bowiem zbudowana na idei przełamania duopolu PO-PiS.5 W konsekwencji, każdy akt współpracy i każda negocjacja stawały się areną walki o polityczną dominację i przetrwanie w ramach centroprawicowego elektoratu. Dążenie Tuska do konsolidacji jest wprost sprzeczne z celem Hołowni, jakim jest budowanie odrębnej tożsamości.
Umowa Koalicyjna: Plan Rządzenia i Źródło Przyszłych Konfliktów
A. Podpisanie i Symbolika
Podpisanie umowy koalicyjnej 10 listopada 2023 roku, w przeddzień Narodowego Święta Niepodległości, było wydarzeniem o dużym znaczeniu symbolicznym. Liderzy podkreślali wolę zgodnej i harmonijnej pracy dla Polski, nawet pomimo różnic w poglądach.7 Kluczowym momentem, który nadał ton działaniom nowego rządu, było exposé premiera Donalda Tuska wygłoszone 13 grudnia 2023 roku, w którym nakreślił on główne priorytety swojego gabinetu.2
B. Główne Filary Programowe
Umowa koalicyjna opierała się na kilku fundamentalnych zobowiązaniach, które miały stanowić odpowiedź na działania poprzedniej władzy 8:
Praworządność: Zapewnienie legalności funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości, przywrócenie konstytucyjnego i apolitycznego kształtu Krajowej Rady Sądownictwa i Sądu Najwyższego oraz rozliczenie przypadków łamania prawa.
Ochrona Zdrowia: Podniesienie nakładów na ochronę zdrowia, zniesienie limitów na leczenie przez NFZ oraz zapewnienie powszechnej i dostępnej pomocy psychologicznej i psychiatrycznej.
Edukacja: Wyprowadzenie polityki ze szkół, zwiększenie ich autonomii oraz zagwarantowanie opieki psychologicznej w każdej placówce.
Kwestie Społeczne i Równość: Zobowiązanie do walki z mową nienawiści i nowelizacja kodeksu karnego tak, aby mowa nienawiści ze względu na orientację seksualną i płeć była ścigana z urzędu.
Gospodarka i Praca: Deklaracje dotyczące zmniejszenia obciążeń podatkowych dla pracujących oraz wzmocnienia Państwowej Inspekcji Pracy w celu ochrony praw pracowników.
Środowisko: Wprowadzenie zakazu spalania drewna w energetyce zawodowej, zwiększenie powierzchni parków narodowych w porozumieniu ze społecznościami lokalnymi oraz walka ze smogiem.
C. Niewypowiedziane Zasady i Niejasności
Analiza umowy koalicyjnej ujawnia, że jej siła tkwiła nie tylko w tym, co zostało zapisane, ale również w tym, co celowo pominięto. Najbardziej kontrowersyjne kwestie, takie jak prawo aborcyjne, zostały potraktowane w sposób ogólnikowy, aby nie blokować procesu formowania rządu. Umowa zawierała również ustalenia strukturalne, takie jak rotacyjna funkcja marszałka Sejmu, która z góry została zaprogramowana jako jeden z kluczowych testów dla trwałości sojuszu.
Dokument ten należy postrzegać bardziej jako „pakt o zawieszeniu broni” niż jednolity manifest ideologiczny. Jego główną funkcją było stworzenie ram do przejęcia władzy, przy jednoczesnym świadomym odłożeniu na później najbardziej zapalnych sporów. Ta strategia stworzyła swoisty „dług programowy”, którego spłata stała się nieunikniona w trakcie kadencji. Późniejsze starcia, zwłaszcza w kwestii aborcji, nie były oznaką porażki koalicji, lecz naturalną konsekwencją jej fundamentalnego projektu. Rozmowy między Tuskiem a Hołownią stały się mechanizmem zarządzania tym zaprogramowanym konfliktem.
Definiowanie Dynamiki: Trzy Studia Przypadków Konfliktu i Kompromisu
Analityczne serce raportu stanowi zbadanie trzech kluczowych kryzysów, które obnażyły mechanizmy władzy i relacji między liderami.
A. Studium Przypadku 1: Wotum Zaufania (Czerwiec 2025) – Demonstracja Znaczenia przez Hołownię
Kontekst: Po wyborach prezydenckich Donald Tusk zapowiedział zamiar zwrócenia się do Sejmu o wotum zaufania. W jego zamyśle miał to być pokaz siły i stabilności rządu w nowej sytuacji politycznej.9
Punkt Zapalny: Szymon Hołownia o planach premiera dowiedział się z mediów, co wywołało jego gniewną reakcję. Publicznie oświadczył, że nie może akceptować takiego sposobu komunikacji i zagroził, że jego ugrupowanie może wstrzymać się od głosu.11 Ta początkowa nerwowa reakcja została odebrana jako akt konfrontacji.13
Negocjacje: W wyniku rozmów z premierem, Hołownia, według własnej relacji, „przekonał” go do odłożenia głosowania.9 Swój sprzeciw przedstawił nie jako grę o władzę, ale jako konstruktywną propozycję „nowego otwarcia”, „resetu programowego” oraz poprawy komunikacji rządu, w tym powołania rzecznika.10
Rezultat: Głosowanie zostało przełożone na 10 czerwca, zgodnie z propozycją Hołowni.9 Rząd uzyskał wotum zaufania, ale narracja wokół wydarzenia uległa zmianie. Hołownia z powodzeniem zaprezentował się nie jako młodszy partner wykonujący polecenia, ale jako współautor nowej strategii rządu, zdolny do wpływania na decyzje premiera.14
B. Studium Przypadku 2: Impas Aborcyjny – Ideologiczna Przepaść
Rdzeń Konfliktu: Ten spór ujawnił fundamentalne różnice światopoglądowe wewnątrz koalicji. Donald Tusk i KO opowiadają się za liberalizacją prawa aborcyjnego do 12. tygodnia ciąży.15 Z kolei Szymon Hołownia, choć deklaruje, że „świat się zmienił”, wraz z Trzecią Drogą proponuje powrót do tzw. kompromisu sprzed wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 2020 roku oraz rozstrzygnięcie kwestii w ogólnokrajowym referendum.17
Bitwa Proceduralna: Konflikt przeniósł się na arenę proceduralną w Sejmie. Hołownia, jako marszałek, był oskarżany przez Lewicę o celowe opóźnianie prac nad projektami ustaw, co doprowadziło do publicznej wymiany zdań z wicemarszałkiem Włodzimierzem Czarzastym.16 Premier Tusk publicznie wyraził niezadowolenie z tej „awanturki”, jednocześnie przyznając, że stanowisko Hołowni w tej sprawie było znane od początku kampanii wyborczej.15
Kompromis: Rozwiązanie było klasycznym przykładem odroczenia konfliktu. W imię utrzymania jedności koalicji wszystkie ugrupowania zgodziły się zagłosować za skierowaniem czterech różnych projektów ustaw aborcyjnych do dalszych prac w specjalnej komisji sejmowej.16 Hołownia wprost stwierdził, że jego ugrupowanie uczyniło to „z troski o trwałość koalicji”.17
C. Studium Przypadku 3: Spór o Wicepremiera (Lipiec 2025) – Przywrócenie Dominacji przez Tuska
Kontekst: W trakcie planowanej na lipiec 2025 roku rekonstrukcji rządu, Polska 2050 wysunęła postulat utworzenia dla niej stanowiska wicepremiera, argumentując, że odzwierciedlałoby to jej pozycję w koalicji.19
Odrzucenie: Donald Tusk, podczas wizyty w Rzymie, jednoznacznie odrzucił to żądanie. Oświadczył, że „w ramach rekonstrukcji rządu nie przewiduje stanowiska wicepremiera dla Polski 2050 i (tego stanowiska) na pewno nie będzie”.20 Swoją decyzję powiązał z incydentem, w którym posłowie Polski 2050 zagłosowali wspólnie z opozycją (PiS i Konfederacją) nad poprawkami do jednej z ustaw, co zostało odebrane jako akt nielojalności.19
Następstwa i Zniuansowane Rozwiązanie: Choć publiczna deklaracja Tuska była demonstracją siły, późniejsze wypowiedzi polityków Polski 2050 ujawniły bardziej złożony obraz. Minister Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz zasugerowała, że temat wicepremiera nie został zamknięty na stałe, lecz powróci do dyskusji po listopadzie, gdy Hołownia ustąpi ze stanowiska marszałka Sejmu.22 Wskazuje to na zawarcie zakulisowego porozumienia.
Te trzy przypadki ujawniają cykliczny wzorzec w relacjach Tusk-Hołownia: Wyzwanie, Odpowiedź i Rekalibracja. Hołownia rzuca wyzwanie autorytetowi Tuska lub kierunkowi działań koalicji. Tusk odpowiada, albo taktycznie ustępując (wotum zaufania), albo demonstrując dominację (spór o wicepremiera). Efektem jest rekalibracja układu sił, ale nigdy jego całkowite załamanie. Ten cykl napędzany jest z jednej strony potrzebą Hołowni do budowania odrębnej tożsamości na użytek swojej kampanii prezydenckiej, a z drugiej strony dążeniem Tuska do utrzymania ostatecznej kontroli i dyscypliny w koalicji. Tusk strategicznie powiązał przyszłą nagrodę w postaci stanowiska wicepremiera z wypełnieniem przez Hołownię zobowiązania dotyczącego rotacji na stanowisku marszałka. W ten sposób przekształcił punkt sporny w narzędzie nacisku, co świadczy o zaawansowanym poziomie zarządzania politycznego, mającym na celu zapewnienie przetrwania koalicji.
Kwestia/Wydarzenie
Stanowisko Donalda Tuska / KO
Stanowisko Szymona Hołowni / Polska 2050
Rozwiązanie/Rezultat
Wpływ na Dynamikę Koalicji
Wotum zaufania (czerwiec 2025)
Zaproponowane jako szybka demonstracja siły większości po wyborach.9
Początkowo groźba wstrzymania się od głosu z powodu braku konsultacji 12, następnie żądanie opóźnienia w celu „nowego otwarcia” i resetu programowego.10
Głosowanie opóźniono i przeprowadzono w terminie zaproponowanym przez Hołownię; rząd uzyskał wotum zaufania.9
Hołownia odniósł taktyczne zwycięstwo, pokazując zdolność do wpływania na agendę rządu i kreując się na konstruktywną siłę dążącą do odnowy.
Ustawodawstwo aborcyjne (proces ciągły)
Poparcie dla liberalizacji do 12. tygodnia ciąży.15
Osobisty sprzeciw wobec liberalizacji; poparcie dla referendum ogólnokrajowego i powrotu do kompromisu sprzed 2020 roku.17
Wszystkie projekty, w tym najbardziej konserwatywny, skierowano do specjalnej komisji w celu uniknięcia rozłamu w koalicji i odroczenia ostatecznej decyzji.17
Ujawniło głęboki, nierozwiązany spór ideologiczny. „Kompromis” polegający na odroczeniu decyzji utrzymuje jedność, ale generuje stałe napięcie i krytykę ze strony progresywnych wyborców.
Rekonstrukcja rządu (lipiec 2025)
Stanowcze odrzucenie utworzenia stanowiska wicepremiera dla Polski 2050, powołując się na głosowanie z opozycją jako naruszenie lojalności.20
Żądanie stanowiska wicepremiera w celu odzwierciedlenia roli partii w rządzie.19
Publicznie przeważyło stanowisko Tuska. Zakulisowe ustalenia zdają się odkładać dyskusję do czasu po rotacji na stanowisku marszałka w listopadzie.22
Tusk potwierdził swoją dominację jako premier, podkreślając hierarchiczny charakter koalicji. Kwestia ta została przekształcona w narzędzie nacisku, aby zapewnić, że Hołownia dotrzyma umowy rotacyjnej.
Wymiar Osobisty i Polityczny: Anatomia Rywalizacji
A. Publiczny Wizerunek a Zakulisowa Rzeczywistość
Oficjalna narracja o relacjach obu liderów znacznie odbiega od doniesień zza kulis. Publicznie Donald Tusk określa swoje stosunki z Hołownią jako „dobre” i nazywa go „przyzwoitym człowiekiem”.24 Szymon Hołownia mówi o partnerstwie i dialogu.3 Jednak komentarze ekspertów, takie jak opinia Andrzeja Stankiewicza, który twierdzi, że Hołownia „klinicznie nienawidzi” Tuska, malują zupełnie inny obraz.25 Ten kontrast jest kluczową cechą ich dynamicznej relacji. Publiczne pochwały Tuska można interpretować jako strategiczne posunięcie mające na celu rozbrojenie rywala i rzutowanie obrazu funkcjonalnej koalicji. Stawia to Hołownię w trudnej sytuacji – otwarty spór po takich słowach mógłby sprawić, że to on zostałby postrzegany jako źródło niestabilności.
B. Starcie Stylów i Pokoleń
Różnice między liderami widoczne są także w ich stylu politycznym. Tusk to wytrawny, często postrzegany jako cyniczny, gracz polityczny. Hołownia prezentuje się jako lider nowego pokolenia, skupiony na zasypywaniu podziałów i wnoszeniu świeżej perspektywy, choć jednocześnie jest krytykowany za to, że został „sklejony” z establishmentem, który wcześniej kontestował.5
C. „Ubóstwo Agendy”
Ważnym źródłem napięć, na które wskazuje publicysta Piotr Zaremba, jest „ubóstwo jakiejkolwiek agendy”.26 Argument ten sugeruje, że przy braku ambitnego, pozytywnego programu rządzenia, osobiste animozje i drobne spory zyskują na znaczeniu. Prowadzi to do wzajemnego obwiniania się za poczucie marazmu i niespełnionych obietnic.26 Sytuację pogarszają spadające poparcie dla rządu w sondażach oraz szerokie rozczarowanie społeczne jego dotychczasowymi działaniami.27
W Cieniu Pałacu Prezydenckiego: Strategiczna Gra Hołowni
A. Podwójna Rola
Analiza działań Szymona Hołowni musi uwzględniać jego podwójną rolę: jest on jednocześnie marszałkiem Sejmu i de facto kandydatem w wyborach prezydenckich w 2025 roku. Każde jego działanie jako marszałka – sposób prowadzenia obrad, komunikacja publiczna, interakcje z politykami – jest filtrowane przez pryzmat jego kampanii.30
B. Budowanie „Prezydenckiej” Marki
Przekaz kampanijny Hołowni koncentruje się na wizerunku męża stanu, który potrafi łączyć, a nie dzielić („prezydent może łączyć, a nie dzielić”).30 Wymaga to od niego starannego dystansowania się od bardziej partyjnych i kontrowersyjnych działań rządu Tuska. Jego nacisk na wprowadzenie „innej polityki” jest pośrednią krytyką establishmentu, którego uosobieniem jest Donald Tusk.30
C. Wpływ na Dynamikę Koalicji
Ambicje prezydenckie zmuszają Hołownię do prowokowania starć z Tuskiem, aby zademonstrować swoją niezależność elektoratowi. Spory o wotum zaufania czy stanowisko wicepremiera można postrzegać jako skalkulowane posunięcia, mające na celu zbudowanie jego wizerunku jako lidera, który nie jest podwładnym premiera. Musi on pokazać, że jest partnerem, ale nie podwładnym. Jest to strategia obarczona wysokim ryzykiem: wykorzystując stanowisko rządowe do prowadzenia kampanii, Hołownia ryzykuje, że zostanie obarczony winą za ewentualne niepowodzenia rządu, jednocześnie zrażając do siebie starszego koalicjanta. Jego sukces zależy od tego, czy zdoła przekonać wyborców, że jest zarówno odpowiedzialnym członkiem koalicji rządzącej, jak i jej najbardziej wnikliwym wewnętrznym krytykiem.
Listopadowy Test: Rotacja na Stanowisku Marszałka i Przyszłość Sojuszu
A. Warunki Umowy
Umowa koalicyjna jasno określa zasadę rotacyjnego sprawowania funkcji marszałka Sejmu: Szymon Hołownia pełni tę rolę do 13 listopada 2025 roku, po czym ma go zastąpić Włodzimierz Czarzasty z Lewicy.24
B. Publiczna Pewność Tuska
W październiku 2025 roku Donald Tusk publicznie wyraził przekonanie, że Szymon Hołownia dotrzyma umowy. Stwierdził, że jest „spokojny” o jego decyzję, podkreślając, że marszałek „nie stawia żadnych warunków” i ustąpi zgodnie z obietnicą.24
C. Stawka Polityczna
Rotacja na tym stanowisku ma ogromne znaczenie. Dla Hołowni rezygnacja z tak eksponowanej i medialnej funkcji w szczycie kampanii prezydenckiej jest znaczącym poświęceniem politycznym. Dla Tuska i całej koalicji niedotrzymanie tego fundamentalnego punktu umowy byłoby sygnałem głębokiego kryzysu i mogłoby potencjalnie doprowadzić do upadku rządu.
D. Potencjalne Scenariusze
Publiczne deklaracje Tuska o „spokoju” są w istocie formą strategicznej presji. Uprzedzając fakty i ogłaszając, że Hołownia dotrzyma słowa i nie stawia warunków, premier zamyka mu pole manewru. Jakakolwiek próba renegocjacji umowy ze strony Hołowni postawiłaby go w świetle polityka niewiarygodnego i odpowiedzialnego za destabilizację rządu, co byłoby niezwykle szkodliwe dla jego wizerunku „jednoczącego” kandydata na prezydenta. Najbardziej prawdopodobnym scenariuszem jest zatem dotrzymanie umowy przez Hołownię, być może w zamian za obiecane stanowisko wicepremiera, co pozwoli zachować jedność koalicji.
Zakończenie: Krucha Równowaga
Relacja Donalda Tuska z Szymonem Hołownią to partnerstwo o charakterze transakcyjnym i konkurencyjnym, a nie przyjacielskim. Charakteryzuje się cyklem konfliktów i rekalibracji, napędzanym prezydenckimi ambicjami Hołowni oraz potrzebą utrzymania kontroli przez Tuska.
Ich sojusz funkcjonuje w trudnym otoczeniu: spadające notowania koalicji w sondażach 29, rozczarowanie społeczne wynikami pracy rządu 27 oraz poczucie programowego marazmu 26 zwiększają wewnętrzne napięcia. Mimo ciągłych tarć i osobistych animozji, koalicja prawdopodobnie przetrwa, przynajmniej do wyborów prezydenckich. Podstawową motywacją obu liderów pozostaje zapobieżenie powrotowi Prawa i Sprawiedliwości do władzy. Ich partnerstwo, choć kruche, opiera się na racjonalnej kalkulacji wzajemnych interesów. Rozmowy i negocjacje między Tuskiem a Hołownią pozostaną centralnym dramatem polskiej polityki, definiując zdolność rządu do działania i kształtując polityczną przyszłość kraju.
Znam pana Hołownię od czasów, w których pisał felietony do jednego z czytanych przeze mnie tygodników społeczno-politycznych. Czytałem co tydzień, bo miałem wyjątkowo dużo czasu. Tak. Zabijałem czas felietonami pana Hołowni i może dlatego nie mam szczególnego upodobania do myśli publicystycznej i myśli politycznej tego pana.
Foto: Grok dla trudneg
Pan Hołownia był bez wątpienia zaangażowany w sprawy religijne i na każdym kroku to podkreślał. Z felietonów wiedziałem, że chciał oddać czy poświęcić życie na służbę Bogu w klasztorze. Cała jego kariera medialna była później naznaczona religijnym cieniem, który przez pana Hołownię był dodatkowo podkręcany jego książkami. I w takim cieniu pan Hołownia wszedł do polityki, dzięki czemu od razu był taki amerykański. Hi, hi, hi… Konserwatysta, patriota z żoną w wojsku i mocno wierzący chrześcijanin. Wprost idealny kandydat do gier politycznych. Jak to mówią: kto by nie chciał takiego zięcia?
Współczuję ludziom, którzy uwierzyli panu Hołowni w jakikolwiek sposób. Okazało się ostatnio, że od zakończenia wyborów prezydenckich pan Hołownia próbuje zostać komisarzem ONZ od uchodźców. Facet odleciał po prostu do USA i w pokrętnym stylu chciał sobie zapewnić wsparcie wszystkich sił politycznych w Polsce i w USA w realizacji chorego projektu dobroczynnego, bo praca w ONZ jest w istocie działalnością na rzecz dobra wszystkich ludzi.
Niektórzy mówią, że pan Hołownia nie ma szans na zajęcie tego stanowiska. Ja obawiam się dzisiaj, że on zajmie to stanowisko, ponieważ jego rola w Polsce dobiegła końca. Taki był amerykański plan i pan Hołownia swoją nagrodę dostanie. No, może zostanie doradcą komisarza, ale nie bądźmy drobiazgowi. Hi, hi, hi…
Przemówienie Trumpa w ONZ przejdzie do historii jako najbardziej zdumiewające podważanie rzeczywistości, jakie kiedykolwiek wydarzyło się w siedzibie tej organizacji. Radzieccy towarzysze nigdy nie mieli takiej fantazji i nigdy tak bezczelnie nie kłamali.
Foto: AI z trudneg.com
Nie wiem, kto jeszcze może poważnie traktować Trumpa. Jego marzenie o nagrodzie Nobla wprowadza go w ślepą uliczkę mówienia o zakończonych przez niego siedmiu wojnach, a jednocześnie jego pycha na tym samym oddechu pozwala mu na pełne wsparcie dla ludobójstwa Izraela w Gazie.
Wywody Trumpa na temat oszustw związanych z katastrofą klimatyczną porażały niewiedzą i brakiem wyobraźni. Ocieplenie klimatu jest faktem i można to obejrzeć na Islandii czy w innych miejscach, gdzie lodowce cofają się w błyskawicznym tempie. Nikt nie wie, jak ten problem się rozwinie, ale udawanie, że jest tylko oszustwem nie wróży dobrze dla oceny zdolności intelektualnych Trumpa i jego fachowców od klimatu.
Tworzenie oenzetowskiej wizji dwugłowego smoka z węgla i imigracji przeszło już granice absurdu. Trump miał świetne rozwiązanie dla Europy i jeszcze do tego wskazał winowajcę: Chiny zatruwające powietrze.
Sztuczne marmury w siedzibie ONZ, psujące się ruchome schody i prompter były wisienką na torcie bajdurzenia Trumpa. Trzykrotnie przekroczył dopuszczalny czas wystąpienia, ale nikt nie miał pomarańczowej odwagi mu przerwać. ONZ się kończy i tyle można było z tego wywnioskować. Budynek trzeba rozebrać i postawić nowy.
trudneg 